Ο Νίκος Τουλούμης, ο τελευταίος αυτοδίδακτος λυράρης μας, συνεχιστής μιας μακραίωνης οικογενειακής μουσικής κληρονομιάς και παράδοσης παρέδωσε την ψυχή του, το πνεύμα του 83 χρόνων.
Ο μοναδικός μελωδικός ήχος της ιστορικής και μουσικής μας παράδοσης έφυγε από αυτόν εδώ τον κόσμο και πήγε στην αιωνιότητα, άφησε όμως πίσω του παλιές δόξες, παλιά μεγαλεία, μουσικά ταξίδια, μουσικές, χορευτικές και …αυθεντικές αναμνήσεις.
Η τεράστια προσφορά του ανυπολόγιστη στη διάσωση αιώνων πολιτισμού από μνήμες και αξίες.
Συνέδεσε και ένωσε τη μουσική μας κληρονομιά απ’ το απώτατο παρελθόν στο παρόν και το μέλλον.
Κρίνουμε πολυτιμότατη -πέραν όλων των άλλων- τη μουσική μύηση των νέων λυράρηδων που επέτυχε από τα «θρανία» του συλλόγου μας και ως φορέα πολιτιστικής αγωγής.
Η μουσική τέχνη -έτσι όπως τη γνώρισε, έμαθε και βίωσε από τον πατέρα και παππού του- που μετέδωσε και παρέδωσε ήταν Ψυχ-Αγωγή και συνεισφορά μεγίστη όχι μόνο στην κοινότητά μας αλλά στο πανελλήνιο.
Σώθηκαν έτσι σημαντικοί και σημαίνοντες ήχοι μουσικής της οικογενειακής, τοπικής και συλλογικής μας ταυτότητας, φαντασίας, ψευδαίσθησης, των … μύθων μας.
Ύμνοι και θρήνοι, μύθοι και αλήθειες, δικά του εμπνευσμένα, πηγαία, αυθόρμητα, αυτοσχέδια μουσικά ερμηνευτικά δώρα, μακριά και πέρα από τον χρόνο και τη μνήμη σφράγισαν το νου, την καρδιά και την ψυχή πολλών ανθρώπων, όλων μας.
Η συγκεκριμένη μουσική συλλογική μας μνήμη καθορίζει ποιοι είμαστε δια των μελωδιών, ρυθμών, τραγουδιών και ποιημάτων του, είναι η λαϊκή μας παράδοση και κληρονομιά.
Η μουσική του ως οδηγός, παραμένει φάρος άσβεστος, αλλά και οι χοροί που τη συνόδευαν συνήθως είναι παρηγοριά συνέχειας.
Η μουσική είναι από τους πυλώνες που μπορούν να μας στηρίξουν να τα βγάλουμε πέρα στα αδιέξοδα που έχουμε φθάσει πια.
Ο λαός με τη μουσική και το τραγούδι νοιώθει τη χαρά του, την Ελπίδα του για την ευνοϊκή εξέλιξη των πραγμάτων, δίνει τις ευχές του για μακροζωία, ευτυχία, ευγονία, πλούτο, κοινωνική αναγνώριση για τα όνειρά του, ψυχαγωγείται, αισθάνεται, επικοινωνεί.
Όλα αυτά τα υπηρέτησε επάξια με σεβασμό, προσήλωση στις πατρογονικές μας αξίες και παραδόσεις.
Το νήμα της ζωής του κόπηκε αιφνίδια όπως και της μουσικής μας κληρονομιάς, ξαφνικά γινήκαμε πολλοί φτωχοί.
Επέδειξε καθόλη τη διάρκεια της ζωής του σεβασμό στην παράδοση, εμπιστοσύνη στο παρόν και μέλλον, δημιούργησε μαθητές - παιδιά με γνώση και γνώμη- με πυξίδα τη τοπική μας μουσική παράδοση και βάση τη λύρα, τον αγαπημένο του κεμενέ.
Στη διαδρομή του εν ζωή δημιούργησε ημέρες λύρας και «γέννησε σχολή».
Ένας αστείρευτος πλούτος που διατηρείται ακόμη ζωντανός ως διεργασία και εσωτερική διαδικασία στο σύλλογό μας.
Ο κύκλος της ζωής του συνυφασμένος με τόλμη και πάθος στα Έθιμα και στις γιορτές, υπεύθυνη στάση, μεγάλη ευθύνη σε υπερθετικό βαθμό, αλλά με ακριβή αίσθηση του μέτρου, με λυρισμό, θαυμάσιο δημιουργικό «άγχος», αυτοπεποίθηση, σιγουριά και ιδιαίτερη αποτελεσματικότητα όπου κι αν συμμετείχε.
Σε όλες τις πολιτιστικές εκφάνσεις και τις εκδηλώσεις του χωριού καθώς και σε όλες τις άλλες εκδηλώσεις εκτός των ορίων της περιοχής μας με σημαντικότερες Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (16-01-1992), Ηρώδειο (1992, 1997), στο Διεθνές Φεστιβάλ Δρωμένων – Μεταμφιεσμένων [(Pernik – Βουλγαρίας) (1998, 2000)], στο Αμφιθέατρο του Πειραιά, του Παπάγου, του Αλίμου, στην Πλάκα της Αθήνας, στη Γαλλία, Κοζάνη, Κομοτηνή, Ξάνθη, Πάτρα, Θεσσαλονίκη, Τύρναβο, Σοχό κ.λ.π., έδωσε με τη λύρα του το μουσικό του στίγμα.
Ιδιαίτερα μαζί με τους αξέχαστους Παπουτσή Κώστα, Τουλούμη Γιώργο -η αναφορά μου αυτή ας θεωρηθεί μνημόσυνο- και τον βετεράνο νταϊρετζή Κιάκο Νικόλα αποτέλεσαν τη μουσική μας τετράδα που δόξασαν, διέδωσαν και κάνανε γνωστό το ηχόχρωμα της τοπικής μας μοναδικής μουσικής κληρονομιάς και παράδοσης.
Μας χαρίσανε υπέροχα ταξίδια με τις μουσικές τους ακροβασίες, σεργιάνι ολόκληρο και αναζήτηση συνυφασμένο με το ξύπνημα της φύσης, την πρωτοτυπία, το βάθος, την τρυφερότητα, την ανεξαρτησία, την αισθαντικότητα, την αντισυμβατικότητα, τις μελωδίες, τους ρυθμούς, τις ενορχηστρώσεις, τις εικόνες, τις εντάσεις, τις υπογραμμίσεις, τα νοήματα και τις μύχιες σκέψεις, τα συναισθήματα, την Έκφραση τελικά της συλλογικής μας μνήμης και ταυτότητας.
Ζήσαμε μαζί βιώματα έντονα και άμεσα στις γιορταστικές – τελετουργικές πολυσημίες και πολυλειτουργικότητές μας, πολλές φορές ως ωδές και τρόπους έκφρασης ζωής που έρχονται από το βάθος του χρόνου ως κυτταρικές μνήμες και που συγκροτούν τους ισχυρούς πυρήνες των πραγματικών τοπικών ανθρώπινων κοινωνιών συνοχής με το διαχρονικό τους πλούτο.
Ζωντανοί πυρήνες ζωής που διαμορφώνουν πεδία σταθερότητας και δίνουν διάρκεια στη συνέχεια.
Πενθούμε και θρηνούμε με τον αδόκητο θάνατό του.
Είπαμε στον επικήδειο λόγο μας πως δεν ήταν τυχαίος ο χρόνος που μας άφησε -στη μέση ακριβώς του φετινού δωδεκαήμερου- και πως θα είναι η επικοινωνία μας … αέναη.
Η πραγματικότητα όμως μας επιτάσσει να αναπλάσουμε το σύνολο του έργου του να συναντηθούμε σε μουσικά σταυροδρόμια, να εξελίσσουμε, να συνεχίζουμε και να εμπλουτίζουμε την παρακαταθήκη του.
Εμείς ορκιστήκαμε να συνεχίζουμε…
Αγαπημένε μας λυράρη, Νίκο Τουλούμη, καλό σου ταξίδι!
Γιάννης Παπουτσής, πρόεδρος του Μορφωτικού & Πολιτιστικού Συλλόγου Μοναστηρακίου Δράμας
Μοναστηράκι 14 01 2011
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου