«Με τα φτερά της θάλασσας» είναι ο τίτλος του τρίτου κατά σειρά βιβλίου, του Λάζαρου Μιχαηλίδη, που κυκλοφόρησε πριν από λίγους μήνες, από τις εκδόσεις «Αιγαίο». Έναν σχετικά νέο εκδοτικό οίκο που διευθύνεται από τη Ρένα Γιουλβάνη.
Στον πρόλογο του ο συγγραφέας απαντά σε μια εύλογη απορία όλων. Ποια εσωτερική δύναμη, ποια αναγκαιότητα οδήγησε την πένα του στη συγγραφή αυτού του βιβλίου;
Λέει λοιπόν ο συγγραφέας: « Ήταν μια απόφαση στιγμής. Πήρα τον κονδυλοφόρο και άρχισα να καταγράφω γεγονότα του παρελθόντος»
Κάπως έτσι ξεκινούν όλα. Είναι μια απόφαση στιγμής. Είναι ο ώριμος εκείνος χρόνος που ο σπόρος φυτρώνει, ανθίζει και στο τέλος καρποφορεί, κάνοντας όλους εμάς τους αναγνώστες αυτού του βιβλίου, κοινωνούς του μεγαλείου της ψυχής ενός νέου, που μέσα από τη βιοπάλη, τη λεβεντιά, την αγάπη και τον έρωτα, καταφέρνει να βρει το δικό του δρόμο, το δρόμο των πνευματικών αναζητήσεων και ανατροπών.
Στις περίπου 300 σελίδες ξετυλίγεται η δραματική αυτοβιογραφική ιστορία ενός νέου, ναυτικού στο επάγγελμα, ο οποίος μέσα από τις αχαλίνωτες περιπέτειες στα μακρινά και εξωτικά μέρη της Βραζιλίας, εκεί όπου το πλοίο του έριξε άγκυρα, κατάφερε με θάρρος, τόλμη, ενίοτε και θράσος να χαράξει μια νέα ρότα στη ζωή του, να γίνει πιο ώριμος και στο τέλος πιο σοφός.
Αναζήτησε και τελικά βρήκε αυτό που συμπλήρωσε το κενό της καρδιάς του. Όμως, η ζωή του επιφύλασσε απρόβλεπτες κακοτοπιές, όσο κι αν αυτός στην πρόνοια της φύσης ρουφούσε αχόρταγα τη μυρωμένη αύρα.
Η «Αλεγκριά» όπως αποκαλούν το ξεφάντωμα, την ευτυχία, οι γηγενείς, είναι τρόπος ζωής, στην απέραντη αυτή χώρα με τους πάμπολλους πολίτες. Όταν οι ναυτικοί μαθαίνουν πως το ναύλο είναι σε βραζιλιάνικο λιμάνι, πανηγυρίζουν ξέφρενα, καταλαμβάνονται από φρενίτιδα ενθουσιασμού.
Πανέμορφες γυναίκες, χύμα και πρόθυμες, διαθέτει άφθονες η χώρα του Αμαζονίου. Τρελές και μεγαλόκαρδες που δένουν αρμονικά με τους γαλαντόμους και ασύδοτα σκόρπιους Έλληνες. Αναφέρει χαρακτηριστικά ο συγγραφέας
Το δίχως άλλο, οι ιστορίες των ναυτικών κυρίες και κύριοι, είναι και θα είναι πάντα πικάντικες. Ωστόσο, ο έρωτας στα Βραζιλιάνικα λιμάνια, με τις πάντα πρόθυμε καλλονές δεν αποτελεί πάντα τον ασφαλέστερο δρόμο εκτόνωσης. Οι αντιζηλίες, οι διεκδικήσεις, τα διαφορετικά ήθη και έθιμα ενίοτε δημιουργούν απρόβλεπτες περιπέτειες. Πολύ δε μάλλον όταν κάνει την εμφάνιση της η αγάπη.
«Άπλωσε τα χέρια και τα τύλιξε στο λαιμό μου. Με φιλούσε αγνά, καθόλου πρόστυχα. Κατόπιν ακούμπησε το πρόσωπο της στο στήθος μου και κούρνιασε σαν κυνηγημένο πουλί. Της χάιδευα τα μαλλιά, συμπεριφερόμουν γλυκά. Ήταν φανερό πως διψούσε για στοργή, πως έψαχνε απεγνωσμένα σταλαγματιές αγάπης.
Ώρα πολύ βάσταξαν οι τρυφερές στιγμές. Όμορφες χωρίς άλλο. Ένωμα, όχι μόνο σαρκικό. Ο ένας συμπλήρωνε το κενό της καρδιάς του άλλου. Πήρα αυτό που ήθελα. Βρήκε αυτό που αναζητούσε! Το θανατερό φάρμακο της λησμονιάς δηλαδή.»
Ο οίνος δεν ευφραίνει μόνο την καρδιά του ανθρώπου. Σπάει αλυσίδες δειλίας, φυλακίζει αναστολές, γεννά επιθυμίες.
Είναι εκείνες οι στιγμές που ο έρωτας τρυπώνει και φωλιάζει στις καρδιές των νέων, βγάζοντας τες από το σκοτάδι, δοκιμάζοντας τις αντοχές τους, στο χρόνο.
Είναι εκείνες οι στιγμές που θαρρούν πως γεννήθηκαν μαζί του, πως θα διαβούν τον κύκλο της ζωής τους μαζί , κι ας είναι παρά λίγες οι ώρες που γνωρίστηκαν!
Είναι εκείνες οι στιγμές που εύχεσαι να μην ξημερώσει, να μη χαθεί το όνειρο, η οπτασία, η μαγεία, η ελπίδα, η ζωή.
Οι ευχές ωστόσο δεν πιάνουν πάντα. Η ζωή έχει και όμορφες και συγκλονιστικές στιγμές. Αναλαμπές ευτυχίας. Αυτές όμως φαίνεται πως είναι λάμψεις φάρου. Δίνουν σήμα στη δυστυχία για να ‘ρθει να κυριαρχήσει και να σκορπίσει την ευτυχία.
Αυτή την απόλυτη δυστυχία γνώρισε και ο ήρωας της ιστορίας μας, ο Μάνος. Και τη γνώρισε αντάμα με την ευτυχία, λες και η ζωή ήθελε να τον τιμωρήσει που τόλμησε να ονειρευτεί, να σχεδιάσει το μέλλον
Κι όταν η μοίρα σε χτυπά αλύπητα, αναζητάς το πραγματικό νόημα της ζωής. Αναρωτιέσαι αν έχει νόημα να κλαις για κάτι που σε ταπείνωσε, σε πρόδωσε. Αναρωτιέσαι ποιοι έφτιαξαν τους ηθικούς κανόνες, ποιοι έδωσαν στους πλούσιους τον επίγειο παράδεισο και υποσχέθηκαν στους κατατρεγμένους τον επουράνιο. Μετατρέπεσαι σ’ αυτό που ο λαός αποκαλεί «ψαγμένο» και τότε έρχεται η μοναξιά.
Για να φτάσεις στην ολοκληρωτική γνώση πρέπει να υποστείς θυσίες, στερήσεις. Για να εξασθενίσει το σώμα που κρατά δέσμια την ψυχή, που είναι ενέργεια άγνωστης σύνθεσης που φιλοξενείται στο σώμα με αντάλλαγμα τη ζωογόνο πνοή που συντηρεί τα κύτταρα. Ψυχή και σώμα είναι περιστασιακοί εραστές. Όταν επέρχεται ο χωρισμός, η μεν πρώτη ταξιδεύει στην άγνωστη συμπαντική της πατρίδα, αφού είναι άφθαρτη, ενώ το σάρκιο, η κατοικία της δηλαδή, σβήνει στην αγκαλιά της φύσης.
Αυτά είναι μερικά από τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξε ο ήρωας μας όταν η οδύνη έριξε άγκυρα στη λαβωμένη του καρδιά.
Ήταν αυτό που προείπαμε, ο σπόρος, που βρήκε γόνιμο έδαφος για να υψωθεί το λάβαρο της επανάστασης. Για να αναζητήσει την ταυτότητα του. Να επαναπροσδιοριστεί.
Αφορμή της αναζήτησης αυτής υπήρξαν οι τραγικές καταστάσεις που αναπάντεχα βίωσε, όμως αιτία του επαναπροσδιορισμού του υπήρξε ένας συνάδελφος του εν ονόματι Μιχάλης, ένα αρκετά ψαγμένο και κατασταλαγμένο στις ιδέες άτομο, το οποίο και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του μετέπειτα χαρακτήρα του ήρωα μας, του Μάνου.
Θα σας διαβάσω άλλη μια στιχομυθία από το βιβλίο, χαρακτηριστική της έναρξης της θρησκευτικής του επανάστασης, καθώς θα ακολουθήσουν κι άλλες στην εξέλιξη της ιστορίας.
-Η αλήθεια είναι πως ο κόσμος, το σύμπαν, είναι μυστήριο μέγα και παράδοξο. Όταν ήμασταν παιδιά, οι γονείς με παραμύθια προσπαθούσαν να καλύψουν το άδειο της γνώσης. Κατόπιν τη σκυτάλη παρέλαβαν οι περισπούδαστοι σοφοί, για να μας μαντρώσουν στην αυλή των λογικών προβάτων.
--Ναι έτσι είναι, συμφώνησα, σχεδόν ξέσπασα. Το σκοτάδι θα κυριαρχεί όσο ο Θεός παραμένει κρυμμένος στο αόρατο Βασίλειο Του.
Ένοιωσα δέος που τόλμησα να αμφισβητήσω ιερά και όσια. Αρκετές φορές στο παρελθόν, με κέντρισαν αγκάθια αμφιβολίας. Τα έβγαζα ωστόσο, γρήγορα -γρήγορα από τη ματωμένη μου ψυχή και τα πετούσα»
Ναι κάπως έτσι ξεκινά πάντα η αμφισβήτηση
Φίλες και φίλοι,
Ο συγγραφέας, καταφέρνει με δεξιοτεχνία να μας κάνει κοινωνούς των δικών του προβληματισμών, να σπείρει τον σπόρο, που αν είναι γόνιμο το έδαφος θα καρποφορήσει και στη δική μας ψυχή, για να σηκώσουμε κι εμείς με τη σειρά μας το λάβαρο της δικής μας επανάστασης.
Λέει χαρακτηριστικά σε κάποιο σημείο του βιβλίου ο ήρωας μας στον συνάδελφο του, ο οποίος και ήταν ο δικός του σπορέας στο δίχως άλλο γόνιμο έδαφος της ψυχής του:
Πάντως ένα έχω να πω. Η συμπαράσταση σου σε τούτη την κρίσιμη καμπή της ζωής μου, ήταν μοναδική. Αλλά δε θα σταθώ μόνο σ’ αυτό. Με βοήθησες να σπάσω τις αλυσίδες της προκατάληψης. Ν΄ αμφισβητώ, να ομολογώ και να αποδέχομαι την αλήθεια, όσο ριζοσπαστική κι αν είναι. Ο σπόρος που έσπειρες, θα φυτρώσει, θα γίνει δένδρο θαλερό και θα καρπίσει»
--Το εύχομαι ολόψυχα, του απαντά, ωστόσο, ο δρόμος αυτός είναι σπαρμένος μ’ αγκάθια. Θα ματώσεις, θα ζήσεις στο περιθώριο. Το σύστημα είναι πανίσχυρο και θα σε συντρίψει αν εναντιωθείς. Ακόμη, υπάρχει το ενδεχόμενο, να σε αποκηρύξει το στενό σου οικογενειακό περιβάλλον!
Δυστυχώς αυτοί που κινούν τα νήματα στον πλανήτη μετέτρεψαν το πνεύμα του ανθρώπου σε άγονη γη. Πώς να σκορπίσεις φως, πώς να διαλύσεις τα σκοτάδια; Αιώνες τώρα, οι παραπλανητές μόλυναν τα κύτταρα. Οι άνθρωποι έχουν μάτια και δεν βλέπουν, αυτιά και δεν ακούν, μυαλό και δε σκέφτονται. Είναι κολλημένοι σαν στρείδια σε μεσαιωνικούς βράχους!
Και συνεχίζει λίγο παρακάτω
--Η ευδαιμονία και η καλοτυχία είναι γονείς της πνευματικής λέπρας. Καθηλώνουν την κρίση, επειδή απλά, αυτό επιτάσσει το συμφέρον. Θεωρείς την αδικία αναπόφευκτο τρόπο ζωής, την ανισότητα αναγκαίο κακό. Και εφησυχάζεις και η ζωή κυλά και το σκοτάδι καλά κρατεί, έως ότου συμβεί κάτι συγκλονιστικό.
Έτσι είναι αδελφέ. Πίσω από τις μεγάλες ιδέες, πίσω από μάρτυρες και επαναστάτες, κρύβονται εσωτερικές συγκρούσεις και μυστικά επτασφράγιστα. Κανείς δε γεννιέται αγαπώντας τους άλλους περισσότερο από τον εαυτό του.
Κυρίες και Κύριοι,
Ο συγγραφέας, αναμφίλεκτα είναι ένας άριστος χρήστης της Ελληνικής γλώσσας. Πέρα απ’ αυτό όμως, καταφέρνει μέσα από την πλοκή της ιστορίας, να κρατήσει ζωντανό το ενδιαφέρον του αναγνώστη, μέχρι τη τελευταία σελίδα. Μέχρι εκεί που ο ίδιος βάζει τελεία, για να ξεκινήσει για όλους εμάς, ένα μετέωρο ταξίδι συναισθημάτων, αλλά και ιδεολογικών, υπαρξιακών προβληματισμών.
Συνάμα, μέσα στην υπέροχη και συγκλονιστική αυτή ιστορία αγάπης που καταγράφει στο βιβλίο του, μια ιστορία αληθινή, ρομαντική, χωρίς προκλητικές περιγραφές, με μαεστρία μας ενημερώνει, μας πληροφορεί, μας δημοσιοποιεί, όπως θέλετε μπορείτε να το ονομάσετε, μια σειρά από ιστορικές αλήθειες τις οποίες κάποιοι περίτεχνα αποσιωπούν.
Ιστορικές αλήθειες για τις οποίες δεν είμαι πολύ σίγουρη ότι στις μέρες μας είμαστε έτοιμοι, είτε να τις δεχθούμε, είτε να τις υπερασπιστούμε, πολύ δε μάλλον να τις υιοθετήσουμε.
Ωστόσο, πρόκειται για υπαρκτά στοιχεία, επιστημονικά τεκμηριωμένα, τα οποία κάποιοι επιδέξια φύλαξαν ως επτασφράγιστο μυστικό, ανά τους αιώνες.
Δεν θα πω περισσότερα για τις συγκεκριμένες ιστορικές αναφορές, γιατί είμαι βέβαιη πως ο κ. Μιχαηλίδης μιλώντας για το βιβλίο του στο τέλος της παρουσίασης αυτής, δεν θα παραλείψει να αναφερθεί. Θα σας δώσω όμως το στίγμα.
Οι Έλληνες ανακάλυψαν πρώτοι την Αμερική
Ο Ηρακλής, ο Ιάσων και ο Οδυσσέας υστερότερα κατευθύνθηκαν στη Δύση και όχι στην Ανατολή όπως εσφαλμένα εκτιμήθηκε
Κυρίες και Κύριοι,
Ολοκληρώνοντας θα έλεγα ότι μέσα στις σελίδες αυτού του βιβλίου, ουδόλως μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι θα βρει απλά μια καταγραφεί ερωτικών περιπετειών ενός ναυτικού, αν κι αυτές αποτελούν το αλατοπίπερο.
Μέσα στην πλοκή της ιστορίας, με τους δεκάδες ήρωες, με τους εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες, ξεπηδούν ιστορικά στοιχεία, πληροφορίες άγνωστες για το πλατύ κοινό, αλλά και πνευματικές αναζητήσεις γύρω από τη Θρησκεία και πίστη.
Ο Λάζαρος Μιχαηλίδης, για άλλη μια φορά μας χάρισε ένα λογοτεχνικό αριστούργημα. Ένα ευανάγνωστο έργο που σε καθηλώνει μέχρι την τελευταία σελίδα, περνώντας παράλληλα σύγχρονα και επίκαιρα μηνύματα στον αναγνώστη.
Ελπίζω να εκτιμηθεί όσο του αξίζει.
Ρένα Τριανταφυλλίδου
Δημοσιογράφος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου