Πράσινος Παράδεισος

Αμερικανοί ερευνητές προσπάθησαν να δημιουργήσουν μια πόλη μοντέλο στον Άγιο Δομίνικο, την πρωτεύουσα της Δομινικανής Δημοκρατίας στην Καραϊβική, για ταξιδιώτες που ψάχνουν κάτι διαφορετικό από τον μαζικό τουρισμό. 

Εάν κάποιος μελετήσει αυτή την πόλη, από την άποψη της ανάπτυξης, θα διαπιστώσει ότι έχει διάφορα προβλήματα.  Βρίσκεται περίπου εκατό χιλιόμετρα από το πλησιέστερο αεροδρόμιο και οι δρόμοι είναι τόσο κακοί που ακόμα και μια σύντομη διαδρομή προκαλεί ναυτία.  Το ηλεκτρικό ρεύμα έρχεται και κόβεται κατά το δοκούν, το πόσιμο νερό είναι μολυσμένο και τα κοντινά ποτάμια μεταφέρουν στη θάλασσα γεωργικά απόβλητα που απειλούν τα θαλάσσια είδη και τους κοραλλιογενείς υφάλους.

Όμως, για μια ομάδα επιστημόνων του πανεπιστημίου Κολούμπια, αυτή η πόλη θα μπορούσε να είναι ο παράδεισος.  Οι Αμερικανοί ερευνητές ήλθαν στη Μίσες το 2007 και αμέσως ανακάλυψαν τις απεριόριστες δυνατότητες του τόπου.  Είδαν - με τα μάτια της ψυχής- τους τουρίστες να βουτούν σε κρυστάλλινα νερά, τους περιπατητές να απολαμβάνουν τους κατάφυτους λόφους, τον κόσμο να κάνει ιππασία στα παρθένα ακρογιάλια, λίγο έξω από την πόλη, ενώ άλλοι ξανοίγονταν στη θάλασσα για να παρακολουθήσουν τα παιχνίδια των δελφινιών.  Φαντάστηκαν την παραλία γεμάτη από μικρά εστιατόρια να προσφέρουν τα ψάρια που είχαν πιάσει αποβραδίς οι ντόπιοι ιδιοκτήτες τους.

Για να κάνουν το όραμά τους πραγματικότητα, οι ερευνητές του Κέντρου Περιβάλλοντος, Οικονομίας και Κοινωνικής Έρευνας του Κολούμπια προσπάθησαν να εντοπίσουν και να αποκαταστήσουν τα προβλήματα της πόλης και γενικότερα της περιοχής και στη συνέχεια να προβάλλουν κατά τον καλύτερο τρόπο τα θετικά της στοιχεία.

Έτσι, στρατολόγησαν εθελοντές για να καταμετρήσουν τα θαλάσσια θηλαστικά και να αξιολογήσουν την υγεία των κοραλλιογενών υφάλων.  Προσπάθησαν -σε συνεργασία με τους τοπικούς φορείς- να βελτιώσουν τις συνθήκες υγιεινής στην πόλη και τώρα μαζί με τους ντόπιους προσπαθούν να υπολογίσουν ποια θα ήταν δίκαιη αποζημίωση για όλους όσους συνεισφέρουν στη βελτίωση της ποιότητας των νερών στα ανοικτά των ακτών, ένας «άθλος» που θα επιτευχθεί κρατώντας τα κοπάδια μακριά από τους ποταμούς της ενδοχώρας.

Στόχος των Αμερικανών επιστημόνων είναι η δημιουργία μίας τουριστικής οικονομίας η οποία ωστόσο δεν θα έχει τα χαρακτηριστικά της μαζικότητας που απαντά κανείς στην Καραϊβική.  Χάρη σε αυτό το τουριστικό εγχείρημα θα μπορέσει η πόλη να ωφεληθεί οικονομικά και το περιβάλλον να διασωθεί, ενώ η αναπτυξιακή δραστηριότητα θα παραμείνει στα χέρια των ντόπιων.

Ανάγοντας την παραπάνω περίπτωση για την Ελλάδα, μια χώρα της οποίας η βαριά βιομηχανία είναι ο τουρισμός, διακρίνεται μια δυσπιστία για την εφαρμογή του παραπάνω μοντέλου, καθώς το μοντέλο βασίζεται στο ότι επισκέπτεσαι έναν τόπο που μπορεί να είσαι φτωχός αλλά με απεριόριστες δυνατότητες.  Τι συμβαίνει στην δική μας περίπτωση;  Πολλά νησιά, πολλά θέρετρα, πολλές παραλίες εξαφανίζουν τα χαρακτηριστικά και τον χαρακτήρα του κάθε τόπου και γίνονται κλωνοποιημένοι τουριστικοί προορισμοί, που παραπέμπουν σε ό,τι οι ξένοι επισκέπτες έχουν στους δικούς τους τόπους, απελευθερώνοντας ταυτόχρονα όλες τις ξένες συνήθειες που απαγορεύονται στους δικούς τους τόπους (π.χ. η μεγάλη κατανάλωση αλκοόλ), προσδοκώντας μεγάλη κερδοφορία των επιχειρήσεων.   Βέβαια το μοντέλο όχι μόνο αποδείχτηκε ζημιογόνο μακροπρόθεσμα αλλά και ιδιαίτερα επιβαρυντικό για το περιβάλλον.  

Τώρα, έπειτα από πολλά χρόνια συνεπούς ανάπτυξης αυτού του υβριδικού τουριστικού τοπίου, θα ήθελαν να απαλλαγούν από τους τουρίστες που οι ίδιοι αποκαλούν «αλκοολικό τουρισμό».